Nordic Walking en IJslands mos

Leiden-Nijmegen.
Het is volle maan. Een jongen met zonnebril kauwt met lege mond. Hij doet verwoede pogingen een gesprek te voeren met de man tegenover hem. Het lukt niet. Gefrustreerd beschuldigt hij hem er van een zwarte kous te zijn. Maar wel met U. “U bent een zwarte kous!”
De man grinnikt ongemakkelijk. Hij zegt “och” en “nouja”. Hij lacht wat. Hij schuift wat op zijn stoel.

Een vrouw overlegt met haar man of ze het mos uit IJsland aan Peter zullen geven. Want dan kan hij het verwerken in een pizzabodem. Dat vindt hij vast leuk. De man denkt diep na. Het is nogal wat. IJslands mos kun je tenslotte maar één keer weggeven.
Ondertussen pogen twee vrouwen al nordic walking’end het stationsplein over te steken om iets na twaalven ‘s nachts.

Ik kijk om me heen en niemand lijkt het te zien. Soms denk ik echt dat mijn eigen fantasie op hol geslagen is.
Dat zou eigenlijk bijna een geruststellende gedachte zijn.

Gummbah’eske beelden vormden zich in mijn hoofd terwijl dit zich afspeelde. Ik stuurde hem het bovenstaande. Zijn antwoord was kort maar krachtig:
“Niets zo absurdistisch, als de realiteit van alledag”.

En zo is het. Wie weet zie ik het ooit terug in een stripje.

Advertisements