Liefde van Jezus

Tussen Arnhem en Utrecht ontvingen we een gedicht.
Het licht, de liefde van Jezus.
De spreker wenste ons muziek toe en geluk, warmte voor de mensen om ons heen.
De spreker was een man met een koffer. Zijn huid leek zacht als was. Zijn pak was crème gekleurd.
En hij leek het te menen.

Even twijfelde ik aan mezelf, want niemand keek naar deze man, zoals hij hier in het gangpad stond.
Zijn linkerhand in de lucht. Zijn koffer in de rechter.

Verveeld keek men uit het raam.
Zat op de telefoon te typen.
At een boterham met worst.
Las de krant.
Luisterde naar muziek.

Niemand keek.

Het leek hem niet te deren. Onvermoeibaar droeg hij voor.
En ineens voelde ík me de gek, tussen allemaal andere gekken.
Tegelijk was het ook wel weer een soort van mooi, zoals niemand zich er iets van aan leek te trekken.
Hij glimlachte, boog en gaf een knikje. Aan ons allemaal.
Ik voelde een applaus aankomen. Een staande ovatie. Of op zijn minst geroezemoes.
Maar het bleef stil.
En toen was hij weg.
Het licht en de liefde van Jezus verdwenen in Veenendaal-De Klomp.

Buiten leek het ineens iets lichter.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s