Meneer de Munck uit Koningsoord

Het was donderdag 19.00. Ik plofte neer op een vierzits in een tussencoupé in de trein van Rotterdam naar Nijmegen. In mijn linkerhand een patatje oorlog en in mijn rechter een tas vol mappen en muziekpapier en een heleboel spullen die ik die dag niet nodig had gehad. Ik schoot al bijna in de treinmodus. Een eigen kleine wereld met weinig ruimte voor impulsen.

Op het laatste moment stapte hij in. Een oude man met lang grijs haar. Hij kwam maar langzaam vooruit, had duidelijk moeite met lopen. Maar zijn glimlach was overtuigend. De blik in zijn ogen ondeugend. Hij draaide zich nog even om naar een jonge man op het perron en vroeg: Heb ik wel ingecheckt?
“Jaaha, je hebt ingecheckt. Ga nou maar zitten”.

Hij koos zijn plaats tegenover mij en wenste me smakelijk eten. Verwoed groef hij in zijn tasje, in zijn zakken, schoof een paar keer op zijn stoel en uiteindelijk zat hij dan, tevreden en voldaan. Hij vroeg waar we waren. “Oja, Rotterdam”.
De man had prachtige verhalen. Hij vertelde over zijn reizen. Naar Afghanistan en Pakistan. Naar Nepal en Bhutan. Hij vertelde over de theocratie. Over zijn kinderen. Over zijn ex. “Ik hou nog zo van haar, het is zo jammer dat ze weg is, maar ze haalt me dadelijk op van de trein”. Met haar had hij zulke mooie reizen gemaakt.
De man had een lange afstand te gaan. Helemaal naar Groningen. Maar zijn ex, zijn ex zou hem ophalen. Hij woont namelijk buiten de stad. In een dorpje genaamd Koningsoord. Zij zou hem thuisbrengen. Ze zorgde zo goed voor hem. Ze zorgde dat hij de medicijnen nam die hij moest slikken van die geneesheer. Vanwege zijn benen. Ze was wel wat jonger hoor. Dertig jaar.
Ik vroeg hem of hij wel eens naar Groningen ging. Elke week. Hij was namelijk model voor een tekenklas. En hij had daar vrienden.

De conducteur vroeg om onze kaartjes. De man wist niet meer waar het was. De conducteur zou zo wel terugkomen. Opnieuw greep hij met zijn oude handen naar zijn tasje en zijn zakken. Oja, zijn portemonnee. Hij fronste en keek naar het gele kaartje. Was dat zijn ov-pas?
Toen de conducteur terug kwam was hij vergeten waar dat verdomde ding nou ook weer was. Gelukkig had ik goed opgelet. Dat was dat.
“Waar was ik gebleven?”

Niet alleen reizen had zijn hart vervuld. Ook zijn liefde voor amateurfilm. Blikken vol 8mm film had hij thuis. Zijn leven lang had hij alles gefilmd. Mooie verhalen vertelde hij over zijn dochter, de dichteres. Zijn huis was een lijst voor haar gedichten. Helaas was ze overleden. Ze had zo prachtig geschreven.
Tegenover me zat een man die zijn leven naar meer dan tevredenheid had geleefd. Hij was nu 86.
“Meisje, de wereld is zo mooi”.
Ik vertelde hem over mijn camper en dat we vorige zomer ons eerste reisje hadden gemaakt. Naar Slovenië en Kroatië en Montenegro. Hij knikte tevreden en glimlachte naar me met zijn felblauwe ogen.
Hij zei: Ik heb nog maar één wens. Ik zou zo graag nog eens naar Suriname gaan.
Maar of dat nog ging lukken wist hij niet. Hij drukte me nog wel op het hart dat als het niet meer zou gebeuren, hij geen spijt zou voelen.

Vlak voordat ik uitstapte vertelde hij me nog één ding. Vol trots. Want, misschien wel al twaalf of dertien jaar geleden, was Man bijt hond langs geweest. Ze reisden van Koningsoord naar Mariadorp.
Hij was het eerste adres geweest waar ze waren gekomen.
Hij kreeg de opname thuis gestuurd met een aller aardigst briefje van een vriendelijke mevrouw. “Wie weet tot ziens”
Maar hij had ze sindsdien niet meer gezien.
Met een grijns van een man die zich bewust was van zijn kleine en grote dromen en die daar volledig van kon genieten zei hij nog: Wie weet.

Toen ik uitstapte schudde ik hem de hand. Hij draaide zijn hoofd, keek me aan en zei: Veel geluk meisje, veel geluk.
Niet eerder voelde ik dat iemand dat zo oprecht meende als hij op dat moment.

Thuis zocht ik het filmpje op. Het ontroerde me. Ik had hem niet meteen herkend. De tijd heeft duidelijk zijn sporen achtergelaten.
Verward over de details van alledag, zijn zijn herinnering aan het leven en zijn kijk op de wereld nog glashelder.

Zou het niet mooi zijn als ze deze man nog eens op zouden zoeken?

Bekijk hier de video van Man bijt hond: http://www.manbijthond.nl/fragmenten/landkaart-en-kompas

Advertisements

5 thoughts on “Meneer de Munck uit Koningsoord

  1. Ik ken meneer Louie de Munck, heb vroeger nog op zijn kinderen gepast. je hebt hem heel treffend beschreven! kippenvel stond op mijn armen

    • Dag Bianca,
      Het maakte me erg blij toen ik je bericht las. Bedankt dat je het me liet weten! Het is erg fijn te horen dat het treffend is. Mooi dat het je om die reden heeft geraakt. Dankjewel daarvoor.
      Vriendelijke groetjes van Yildiz

  2. hallo
    Ik zocht om het adres van Louie de Munck, kon het nergens meer vinden,kwam jou bericht tegen
    Hij heeft vroeger bij ons op de camping gestaan, daar heeft hij zijn oude filmen noch gedraaid
    Hij heeft mij ook een mooi verhaal verteld Hij kwam in de kerk van Blauwhuis daar hadden ze een feest ter ere van de pastoor die kende hem niet. Wie bent U en waar komt U vandaan? Ik ben de aartsengel Gabriel ,en ben van God gezonden om U geluk te wensen Dank U wel zei de pastoor U ook bedankt zij Louie ik neem er noch een op ,een hapje en een drankje smaakt goed.Hij kwam hier ook met zijn oude citroen camper

    • Helaas kan ik u niet een privé bericht sturen. Louie heeft inmiddels een hele leeftijd bereikt. En wil niet zomaar zijn adres openbaar op internet zetten.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s